Sinds 1 januari 2021 is in Nederland specifieke wetgeving op het gebied van franchise van kracht, de Wet franchise. De Wet franchise is opgenomen in art. 7:911 t/m 922 van het Burgerlijk Wetboek (BW). In de Wet franchise wordt de nadruk gelegd op vier onderdelen van de franchiserelatie, met als doel het creëren van meer evenwicht in de verhouding tussen franchisegever en franchisenemer.

Deze onderdelen zijn:

1. de (precontractuele) uitwisseling van informatie;
2. de tussentijdse wijziging van een lopende franchiseovereenkomst;
3. het overleg tussen franchisegever en zijn franchisenemers;
4. de beëindiging van de franchisesamenwerking.

Lees hier meer over enkele onderwerpen die zijn geregeld in de Wet franchise.

De Vereniging voor Distributie, Franchise en Agentuurrecht (de “Vereniging DFA”) heeft ca. 165 leden, bestaande uit juridisch adviseurs, bedrijfsjuristen en advocaten, onder andere gespecialiseerd in franchise.

De Vereniging DFA heeft gezien hoe de branche worstelt met de consultatieversie van de Nederlandse Franchise Code (“NFC”). Zij constateert dat er voor deze voorliggende NFC niet voldoende draagvlak bestaat onder de franchisegevers. Uiteraard is het voor het welslagen van een gedragscode franchise noodzakelijk dat deze door alle betrokkenen wordt ondersteund. Daarnaast meent de Vereniging DFA dat de voorliggende NFC te omvangrijk is, niet evenwichtig is en te veel afbreuk doet aan de
contractsvrijheid van partijen. In dat kader heeft de Vereniging DFA gemeend, nu ook een van haar statutaire doelen is de kwaliteit van de rechtspraktijk te bevorderen op het gebied van o.a. franchising in nationaal en internationaal verband, een afvaardiging van haar te vragen een alternatieve franchisecode te ontwikkelen, die aan voornoemde bezwaren tegemoet komt.

Download hieronder de Alternatieve Franchisecode.